Ekspozycja obejmuje prace z lat 70., 80. i 90., koncentrując się przede wszystkim na dwóch najbardziej rozpoznawalnych cyklach artysty – Sportowcy i Robotnicy. Kuratorowana przez Łukasza Rondudę wystawa jest nie tylko retrospektywą twórczości Dwurnika, ale także próbą spojrzenia na jego obrazy jako zapis społecznych przemian i emocji, które towarzyszyły pokoleniom Polaków.
Muzeum Narodowe w Krakowie. Fot. Fundacja Edwarda Dwurnika
Malarstwo jako portret społeczeństwa
Edward Dwurnik przez całe życie konsekwentnie dokumentował codzienność zwykłych ludzi. Inspiracji szukał poza wielkimi ośrodkami kultury, podróżując po Polsce i portretując mieszkańców miast oraz mniejszych miejscowości. W swoich obrazach nadawał rangę codziennym sytuacjom, ukazując zarówno zbiorowe aspiracje i marzenia, jak i doświadczenia związane z pochodzeniem, pracą czy miejscem w społecznej hierarchii.
Monumentalne kompozycje z cykli Sportowcy i Robotnicy pokazują, że malarstwo może być nie tylko zapisem rzeczywistości, lecz także narzędziem budowania wspólnoty i opowiadania o doświadczeniach, które przez lata pozostawały na marginesie oficjalnej narracji.
Fot. Fundacja Edwarda Dwurnika
Duma i wstyd jako doświadczenie pokolenia
Kurator wystawy proponuje odczytanie twórczości Dwurnika przez pryzmat dwóch emocji – dumy i wstydu – które kształtowały doświadczenie awansu społecznego i klasowego w Polsce drugiej połowy XX wieku. Obrazy artysty stają się opowieścią o przynależności, uznaniu i tożsamości, a jednocześnie zachęcają do refleksji nad współczesnymi podziałami społecznymi.
Muzeum Narodowe w Warszawie.
Wystawie towarzyszy również interwencja artystyczna Patryka Różyckiego „Transformacja”, poświęcona doświadczeniu dorastania na polskiej prowincji w okresie przemian lat 90., tworząc interesujący dialog między twórczością obu artystów.
Termin: 31 lipca–luty 2027
Miejsce: Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie
